San Andreas UK Tour March 2009

We schrijven woensdag 24 maart 2009, half 8 ’s ochtends. “Veel plezier en relax!” hoor ik mijn moeder me nog naroepen. “Natuurlijk!” roep ik terug en ik ben al aan het rennen nog voor ik uit het zicht ben. Want we hebben haast, heel veel haast. Ik spring in de bus en rijd naar onze gitarist Peter toe, waar ik natuurlijk nu al 5 minuten te laat ben. Peter doet de deur open met zijn jas al aan, overhandigt mij de videocamera en wenst me ook heel erg veel plezier en of ik de boys de groeten wil doen. Ik loop terug naar de bus en Peter sluit de voordeur achter mij. Peter gaat namelijk niet mee op deze tour. De gehele tour is nog geen week geleden bevestigd en dat was te kortdag voor de baas van Peter (ja sommigen hebben ook nog gewoon een baan om eten te kunnen kopen en zo…). Hetzelfde gold voor zijn broertje (en andere gitarist van San Andreas), Robert en zelfs voor bassist Rogier. De band San Andreas wil en moet eigenlijk wel echt op tour. Vanuit ons management (Endewerf) hebben we eindelijk ons UK label Lockjaw ervan kunnen overtuigen om onze single ‘Leave Teddy’ in de UK uit te brengen. Met gemengde gevoelens rijd ik bij Peter weg. Aan de ene kant ben ik bedroefd omdat we echt een heel hechte groep zijn en nu dus ‘incompleet’ op tour gaan. Aan de andere kant ben ik enthousiast en tegelijk ook zenuwachtig. We hebben namelijk 3 invallers weten te regelen, die ik nu op ga halen. Maar eerst even over Rotterdam, Matthias ophalen. Matthias is zanger van Meet The Storm en is zo vriendelijk om ons op deze tour bij te staan als geluidsman/ chauffeur/ tourmanager/ papa/ roadie/ en merch-chick. Even voor het plaatje: Matthias is een luidruchtige, in Rotterdam wonende Hagenees met een James Hetfield-baardje en een hart van goud. Om half 10 rijden we weg bij de oefenruimte, waar we zojuist de bus hebben ingeladen. In de bus zijn inmiddels aangeschoven Vincent, Valentijn, Chris en natuurlijk onze zanger Sopo. Om 10 voor 2 vertrekt de trein vanuit Calais (Frankrijk) onder water naar Folkestone (Engeland). We rijden de bus op de trein, stappen uit en beginnen een potje te 31-en om de 45 minuten onder water vol te maken. Vincent (Zaalberg) hadden we tot onze eerste repetite zaterdag allemaal nog nooit gezien. Hij blijkt een vrij rustige, vriendelijke gozer die gezien zijn gitaarspel kennelijk zijn ziel heeft verkocht aan de duivel. Wat kan die gozer spelen!! Hij zit in zijn afstudeerjaar van het Amsterdams Conservatorium en dat is te merken. Valentijn (Brouwer) kenden we al iets langer. Hij is student op de HKU en liep stage bij onze manager Ton van der Werf. We hebben nog eens met één van zijn bands Fifth of Four opgetreden. Op deze tour is hij de vervanger van Roger.Valentijn is met zijn 2 meter een boom van een vent die je de rest van je leven zou kunnen vermaken met van die KIJK-weetjes. Ook hij is vrij rustig, maar hij heeft zijn ogen en oren altijd wagenwijd open en hij onthoudt ALLES. Daarbij is hij een ontzettend goede bassist. Dan is er nog Chris (de Jong), niet te verwarren met de Chris uit onze vorige verhalen. In alles blijkt dat deze Chris familie is van Sopo: hij is net zo groot/klein, heeft hetzelfde gevoel voor humor en weet hoe je een podium moet slopen, dankzij zijn ervaring als gitarist bij Metalband Menesis.

De eerste show is in Oxford, in een zaaltje genaamd ‘Bullingdon’. We arriveren vroeg, wat ons nog wat extra tijd heeft om het één en ander door te nemen. We zijn namelijk 5 dagen geleden pas begonnen met repeteren en er zitten 14 nummers in de set. Al snel wordt besloten om er maar een paar te schrappen en ons te concentreren op de 11 die we écht kunnen.
Ik heb heel veel respect voor wat Vincent, Valentijn en Chris op zo’n korte termijn voor elkaar hebben weten te krijgen, maar echt goed was die eerste show niet te noemen. We speelden nog steeds echt heel erg veel beter dan de andere bands waarmee we speelden die avond, dus in dat opzicht was er weinig verloren. We mochten die avond logeren bij de promoter van de zaal. Die woonde met een paar vrienden in een huis (lees: bouwval) en die hadden nog wel een kamer over waar wij met zes man in mochten. Er stond een 2-persoonsbed, die al snel werd geconfisqueerd door Sopo en Vincent. Als ik zeg ‘stond’, dan bedoel ik ‘stond’. Na één sprongetje van Sopo zakte hij door de lattenbodem. Toen één van de kamergenoten boos onze deur dicht trok tegen de herrie, was dat voor ons het teken om te genieten van onze eerste nacht op een Engelse vloer. Letterlijk, want zowel Valentijn als Vincent als Chris had geen matje bij zich om op te slapen. Een bank stond er ook niet dus het werd voor deze boys als snel duidelijk dat Sopo en ik niet hadden overdreven in onze vorige UK Tourreports.

Iedereen had uiteraard slecht geslapen en werd zo stijf als een hark wakker. Vincent was het eerste wakker (wat op zich opmerkelijk was daar hij als enige op het bed sliep aan de kant die níet was doorgezakt) en wist zichzelf meteen populair te maken door broodjes, beleg en drinken voor iedereen te halen. We hebben zo snel mogelijk onze spullen bij elkaar geraapt en zijn na een korte douche direct vertrokken.
We hebben deze dag niets dan tijd. Het is maar 3 uur rijden naar de volgende show en we hoeven daar pas over 9 uur te zijn. De TomTom wordt ingesteld op het centrum van Birmingham, waar Sopo en ik al veel vaker de Engelse economie hebben gespekt. Al snel wordt geconcludeerd dat er toch écht nog wel even gerepeteerd moet worden en Vincent, Valentijn en Chris besluiten in de bus te blijven met de laptop en gitaren op schoot. Sopo, Matthias en ik waren zo genereus om de jongens wat ruimte te geven dus wij zouden wel even de stad in gaan… Oké, achteraf klinkt het echt heel erg asociaal van ons en eerlijk gezegd, dat was het ook. Ongeveer 3 uur later word ik gebeld door Vincent, of we ze alsjeblieft op willen halen zodat we even met zijn allen kunnen gaan eten. Die avond speelden we in de Evolution in Worcester, de thuisbasis van ons label Lockjaw. Helaas had labelbaas Jack enkele dagen eerder zijn ribben gekneusd en heeft daarom onze show gemist. We hebben nog wel even enkele snode plannetjes met hem doorgesproken, waarover we jullie meer vertellen wanneer ze uitgevoerd worden mwuahahah. Het oefenen heeft gewerkt en hoe! Er staat ineens een strakke band met een strakke set op het podium! Ook de energie die we uit weten te stralen blijft niet onopgemerkt bij het publiek en die energie krijgen we ook ruimschoots terug. De vorige keer dat we in deze zaal speelden was er geen slaapplaats geregeld en hebben we in een hotel overnacht. Op zich geen probleem, maar dat kost je 60 pond (65 euro) per kamer à 2 personen en zoveel geld hebben we als tourende band nou ook weer niet. Ook dit keer blijkt de slaapplaats te vervallen (“Ja nee, die vriend van me moet morgen vroeg op, dus eeh…”). Gelukkig hebben we TomTom en zetten toch maar koers naar het dichtstbijzijnde hotel. Een half uur later arriveren we op de plaats des onheils, waar blijkt dat er geen kamers meer zijn voor zes stinkende, zwetende semi-rockers. We worden doorverwezen naar een ander filiaal, (wederom een half uur verderop), waar we hetzelfde verhaal te horen krijgen. We besluiten het hierna dichtstbijzijnde hotel te proberen, die echt in the middle of nowhere blijkt te liggen. Als je als tourende band ooit een bordje ziet met ‘The Bowling Green Inn’ er op tegenkomt, omkeren en wegwezen!! Wat een spookhuis… We rijden inmiddels al een goede 20 minuten over een onverlichte, onverharde weg en hebben ook al zo lang geen teken van leven meer gezien. Elke keer als we op het punt staan om te keren, zien we een bord met ‘The Bowling Green Inn’ en een pijl er onder. “Het kan nooit meer ver weg zijn” zeggen we tegen elkaar. Uiteindelijk zien we een groot huis waar in elke kamer licht brandt. We zijn er.
Er staan zes dure Mercedessen en BMW’s voor de deur. Matthias en ik besluiten naar binnen te lopen, op zoek naar de receptie. De voordeur is open. We stappen naar binnen, maar geen receptie. We lopen de trap op. We praten op normaal niveau tegen elkaar om net te doen alsof het niet doodeng is. Overal brandt licht, maar er is geen enkel geluid te horen, op onze stemmen na. Nergens is een teken van leven. We opperen nog tegen elkaar om onze slaapzakken op het mooie, warme tapijt op de vloer te leggen, maar al snel beseffen we ons dat we daar echt geen oog dicht gaan doen. We lopen weer naar buiten en zien licht branden in de achtertuin. We zien een donker schuurtje en eigenlijk beseffen we ons op dat moment dat we in de intro zitten van elke slechte horrorfilm die ooit gemaakt is. Op de één of andere manier stelt ons dat niet echt gerust en we lopen terug naar de bus, om de rest van de club te vertellen dat we hier écht niet gaan slapen. Matthias start de motor en uiteraard zien we op dat moment een blonde vrouw in een witte nachtjapon voor het raam op de 2e etage. Ik ben 10 jaar van mijn leven verloren op dat moment. We zien haar van de trap aflopen en al snel besef ik me dat dit écht geen spook is, maar gewoon de eigenaresse van het hotel die wakker is geworden van het geluid. Ik spring uit de bus en ren naar de voordeur. Zij is inmiddels ook beneden en voor mij staat een mooie vrouw van een jaar of 30 en ineens moet ik denken aan intro’s van een heel ander genre films. Maar goed, dat is snel over als ook zij mij helaas moet vertellen dat ze geen kamer meer voor ons heeft. Waarom laat je dan in Godsnaam AL het licht aan en je voordeur open!?!? Anyway…
De TomTom weet ons zelfs weer uit dit door God verlaten gebied te manoeuvreren en wederom een half uur later arriveren we bij wéér een hotelletje. Er blijkt zelfs nog plek! De man die hier nachtdienst had, zat op dat moment waarschijnlijk zijn eerste dag van een heel lange taakstraf uit. Ik heb er nog nooit een UUR over gedaan om in te checken bij een hotel! Onze pinpassen werden geweigerd en we konden nergens in de buurt pinnen. We hadden 120 Pond op zak, nét genoeg voor 2 kamers. De ex-con benadrukte dat het niet mogelijk was om meer dan 2 personen op een kamer te laten en dat we dit dan ook maar niet moesten proberen. Matthias en Chris sliepen toch al, dus zij boden aan om in de bus te slapen. Op zo’n moment ga ik daar niet mee in discussie en zo geschiedde. Uiteraard gingen we proberen om die jongens nog in onze kamer te krijgen, maar onze ramen konden niet eens open en we gingen maar niet proberen om langs die nachtwacht te slippen.De volgende ochtend zit er een dame achter de balie, die de nacht er voor nog niet al onze gezichten al een uur had zitten bestuderen, dus we kunnen in elk geval Matthias en Chris naar binnen smokkelen om te douchen. Eén van ons (ik zal geen namen noemen, dat is zo lullig voor Matthias) had de avond er voor per ongeluk een flinke fles Jägermeister in zijn tas laten verdwijnen. Dit wordt in combinatie met een Taurine-drankje een prima ontbijt voor Matthias en mijzelf, de rest gaat aan het bier. Sopo niet, die mag rijden.

De TomTom wordt wederom ingesteld op Birmingham. De jongens die gisteren zo hard hadden zitten repeteren wilden ook wel eens iets van de stad zien. Er wordt goed gegeten en er worden souvenirs verzameld voor de thuisbasis (heeeeeeeeeel erg belangrijk!!! Do not go home without one!). We nemen goed de tijd hiervoor en arriveren pas laat in Derby (uit te spreken als Darbie). Achteraf is dat maar goed ook, want in dat hele dorp is he-le-maal niks te doen! We spelen in een soort woonkamer-idee met een bar (café De Vrijheid voor degenen die uit Dordrecht komen, een soort Tramps voor Grunningers/ Noorderslag-fanatici). We mogen de backline trashen die door de andere bands wordt aangeleverd, waar we voor de gelegenheid dan ook maar even goed gebruik van maken. Er wordt sneller omgebouwd dan dat je daar een biertje kan bestellen en de set wordt hard ingezet. Uiteraard zijn er weer een paar pussies die nog voor het 2e refrein de zaal verlaten om later in hun leven ook nog van andere muziek te kunnen genieten, maar gelukkig blijft het grootste deel met open ogen staan kijken. We spelen zo hard dat het op straat te horen is en dat trekt veel extra publiek. We slopen de tent San Andreas-stijl, gooien onze gitaren in de bus en vertrekken weer net zo snel als we kwamen. Er ligt namelijk een ontzettend lieve vrouw op ons te wachten, genaamd Kerry. Zij is zo’n beetje onze Godmother en heeft ons haar huis aangeboden om te overnachten. Kerry woont in Kettering en dat is nog een goed half uurtje rijden. De rijksweg is natuurlijk afgezet en al snel rijden we weer over hetzelfde soort weggetjes als de nacht er voor. We komen zelfs na een half uur rijden dezelfde rotonde weer tegen, waarna ons de moed helemaal in den Hollandschen klompen zakt. Uiteindelijk toch maar de TomTom negeren en de bordjes met ‘Detour’ volgen en wat schetst onze verbazing, dat werkt nog ook.
Midden in de nacht arriveren we bij Kerry en haar man Jamie en we worden van harte welkom geheten. Kerry heeft de show voor zaterdag opgezet, zoals ze al vaker voor ons heeft gedaan. Ze is moeder van 5, dus er is altijd wel wat te eten in huis. De volledige keuken staat tot onze beschikking, dus alle reserves die we de afgelopen dagen tot op de laatste druppel hebben verbruikt worden weer flink aangevuld.

Er is goed geslapen deze nacht. Tot ieders verbazing blijkt er gewoon NIEMAND van ons te snurken! We doen ons weer eens te goed aan een uitstekend ontbijt, waarna we het plaatselijke zwembad gaan terroriseren. Iedereen behalve Sopo, die ligt nog in coma. Na een paar baantjes komen alle geteisterde spieren weer even tot rust (een SA show is echt veel zwaarder dan welke sport dan ook, geloof me) en iedereen komt weer even in zijn chill-mood. Iedereen houdt zich op deze tour supergoed trouwens. Voor Vincent, Valentijn en Chris is dit hun eerste tour en ik weet nog goed dat ik op mijn eerste tour in een lang niet zo goed humeur was als deze die-hards. Na het zwembad halen we Sopo om nog even het centrum(-pje) van Kettering in te duiken. De flyers worden in de kontzakken gestouwd en tussen het sight-seeing door weten we iedereen goed duidelijk te maken dat we in The Keystone spelen vanavond. Vooral Valentijn blijkt hier belachelijk gedreven in te zijn. Als je hem ooit op straat tegen komt met een flyer, ren voor je leven! Hij volgt je makkelijk 100 meter om jou en je vrienden precies te vertellen wie wij zijn, waar we vandaan komen, wat we komen doen en vooral waar JIJ naartoe MOET vanavond!
We eten nog wat bij Kerry en vertrekken vroeg naar de zaal. We hebben vaker in The Keystone gespeeld en het was elke keer een goed feest. Als je op Youtube zoekt naar “San Andreas UK Tour 2005”, zie je een paar beelden van ons op een buitenfestival. Dat was The Keystone. De man die ons aankondigt in die video was ook weer van de partij trouwens. Dit keer spelen we binnen, in een mooie zaal met goed geluid. Als we arriveren en uit de bus stappen horen we een groepje kids onze naam al roepen/ gillen/ schreeuwen: een voorteken dat het écht een dikke show wordt vanavond! We hebben een backstage-gedeelte met pooltafel, waar we eigenlijk al te vroeg beginnen elkaar op te jennen om elkaars adrenaline zo hoog mogelijk te krijgen, waardoor we een zo energiek mogelijke show neer kunnen zetten. Dit gebeurt niet echt bewust trouwens, dit is een soort automatisch proces die toch elke keer wel weer heel erg goed werkt. Tijdens onze set wordt de tent van voor tot achter gesloopt. Veel mensen kennen ons nog van de vorige tours en dankzij het flyeren is er weer veel nieuw publiek, waarbij we kennelijk ook erg goed in de smaak vallen. Na de show mogen er wat posters ondertekend worden en we verkopen meer merch dan De Bijenkorf tijdens de 3 Dwaze Dagen.

Helaas kunnen we niet nog een nacht bij Kerry slapen. Onze trein terug vertrekt al om 06:20 en met de zomertijd gaat er nóg eens een uur van onze nachtrust af. Om een uur of twee ’s nachts beginnen we aan onze terugtocht. Het is zo’n drie uur rijden naar Folkestone en we hebben geen zin om risico’s te nemen. Als je het tourreport van 2005 leest of hebt gelezen, zie je dat we besloten om in Frankrijk te tanken om geld te besparen. Bad idea!! Voor details moet je dat stukje nog maar eens nalezen, maar dit keer stond ons bijna hetzelfde te gebeuren! We rijden al bijna een half uur met het alarmlampje aan, het is écht tijd om te tanken. We komen natuurlijk weer geen enkel tankstation tegen en eenmaal bij de douane vertellen ze ons dat we aan de overkant wel een tankstation tegen zullen komen. Jaja, dat verhaal hebben we vaker gehoord! We hebben verder ook geen enkele mogelijkheid meer om nog ergens anders te tanken, dus we gaan het er maar op gokken. We hebben het echt nét, maar dan ook echt nét gehaald. Wat er ook gebeurt, zorg dat je altijd een jerrycan met brandstof in de bus hebt liggen. Dat scheelt je zo veel gestress!

Drie uur later arriveren we in Dordrecht en laden we onze backline uit bij de oefenruimte. Er worden nog even wat emo-gay-grouphugs uitgewisseld en toen hadden we er weer een paar mooie verhalen bij voor op verjaardagen. Niet dat we echt tijd hebben om bij te komen natuurlijk. Terwijl ik dit zit te typen bedenk ik me dat ik ook nog de tourvideo moet gaan monteren en dat die eigenlijk écht vanavond af moet. Over twee weken mogen we 2 shows doen met Linea 77 in Italië namelijk en een Italiaanse versie van TMF is van plan een promovideo van ons te gaan draaien. En morgen weer gewoon lekker repeteren natuurlijk.

San Andreas Italy Tour April 2009

We zijn amper anderhalve week terug uit de UK en we zitten alweer in de bus richting Italië! Een rit die ons in 3 dagen door 8 landen zal leiden. Vanuit Nederland via Duitsland en Oostenrijk naar Italië en dan op de terugweg door Zwitserland en Frankrijk, dan via Luxemburg naar België en terug naar huis. En dat allemaal voor 2 shows met de Italiaanse Nu-Metal Goden genaamd Linea 77.

Het is maar liefst 16 uur rijden naar Conegliano, waar we worden verwacht in de Zion Club. We vertrekken om middernacht zodat we elkaar om de 2 à 3 uur af kunnen wisselen achter het stuur. Met ‘we’ bedoel ik in dit geval: zanger Sopo, bassist Roger, gitarist Peter, invalgitarist Vincent (bekend van onze UK tour, linkje onder deze alinea), geluidsman Chris en ikzelf, drummer Jeroen. De eerste paar uur rijden valt ons allemaal zwaar. Er zit 3 man voorin en 3 achterin. De achterbank is bedoel om te slapen zodat diegenen over een paar uurtjes fit zijn om te rijden, de voorbank is bedoeld om de chauffeur wakker te houden. Het regent dat het giet en het feit dat het midden in de nacht is maakt het er ook niet makkelijker op. Het is wel lekker rustig op de weg dus we kunnen snel veel kilometers maken.

Er wordt een paar keer gestopt om de benen te strekken, eten in te slaan en te ‘voetballen’ (de enige link die het heeft met de sport is dat er een soortgelijke bal wordt gebruikt, voor de rest is het voornamelijk een goed excuus om elkaar weer even lekker op te fokken). De zon schijnt inmiddels alsof het hoog zomer is, dus de joggingbroeken en zip-ups (the best way to travel on tour) worden ingewisseld voor korte broeken en strakke wifebeaters (stoere naam voor hemden). De Anastacia-esque zonnebrillen gaan op, de NY petjes worden scheef op de hoofden gezet en zo transformeren we van 5-euro-per-uur-arbeiders naar een heuse rockband, sterallures incluis.

Rond 4 uur in de middag arriveren we bij het Conegliano hotel, waar 6 riante single rooms voor ons zijn gereserveerd. We proberen allemaal op onze eigen manier om nog even wat energie op te doen voordat we naar de zaal gaan, waar we om 6 uur worden verwacht. De één doet dat door nog even snel een ‘power nap’ in te lassen, de ander zet zijn iPod op en weer een ander springt nog snel onder een verfrissende douche.
Wat er ook gebeurt, het werkt! We verzamelen om half 6 onderaan het hotel en we vertrekken in opperbest humeur richting de zaal.

De Zion Club blijkt een heel vet podium waar menig A-zaal in Nederland nog de nodige dingen van kan leren. We ontmoeten de crew van Linea 77 en het klikt al direct. Er is een relaxte backstage met broodjes, fruit en genoeg drinken voor beide bands. Linea 77 is er zelf nog niet. Na onze soundcheck halen we ze op bij ons hotel. We hebben al eerder met ze gespeeld, op het prestigieuze SXSW (South By SouthWest) festival in Texas, USA in 2006. We lopen met elkaar richting het restaurant en gaan allemaal bij elkaar aan tafel zitten om verhalen en ervaringen uit te wisselen. De koolhydraten worden goed aangevuld en een ruim uur later zijn we helemaal klaar om ons flink uit te leven op het podium.

In de voorverkoop zijn er al een paar honderd kaarten verkocht en ook aan de deur staat een flinke rij. Uiteindelijk is er ongeveer 600 man in de zaal tijdens onze show. Over het algemeen lijkt het er op dat het Italiaanse publiek niet helemaal bekend is met ons genre en niet goed weten wat ze er mee aan moeten, wat leidt tot een wat terughoudende respons vanuit de zaal. Dit heeft nauwelijks een negatief effect op ons, integendeel: we geven alleen maar meer! Tegen het einde van de set zijn we goed gesloopt (vergeet niet dat we misschien een paar luttele uurtjes hebben geslapen tijdens een busrit van 16 uur). Bij de merchandisetafel blijkt dat het publiek uiteindelijk toch een heel positieve indruk heeft gekregen van het San Andreas geweld, met veel complimenten en een goede verkoop tot gevolg.

We treffen elkaar weer de volgende ochtend aan de ontbijttafel van het hotel. We vertrekken om 11 uur zodat we om 3 uur in Milaan zijn.
We zijn gewaarschuwd voor het Italiaanse verkeer. Ze kleven en snijden alsof het een sport is en dat merken we vooral in de steden. Er wordt ook niet naar elkaar getoeterd of geschreeuwd, het lijkt de normaalste zaak van de wereld. Wat de Italianen niet weten, is dat ik nog veel asocialer rijd dan al die Italianen bij elkaar (vraag maar aan René Cooper, die kan vast nog wel wat mooie herinneringen ophalen over mijn rijgedrag in Frankrijk als invaldrummer bij Cooper). Ik voel me dan ook volledig in mijn element als ik Milaan binnen rijd. Schaamteloos worden de meest geavanceerde U-turns uitgevoerd en binnen no-time arriveren we bij ons hotel.
Ik krijg nog een smsje van mijn geliefde met wat tips om de binnenstad te gaan bezichtigen, maar daar hebben we eigenlijk helaas geen tijd voor. We duiken nog een pizzeria in voor een zeer late lunch en kort daarna vertrekken we naar de zaal.

Als je ‘Alcatraz Milano’ intikt op Google, zie je foto’s van een zaal ter grootte van de grote zaal van de Paradiso in Amsterdam en niets is minder waar. Bij aankomst mogen we de volledige bus de zaal binnenrijden, voor het podium parkeren, meteen uitladen en opbouwen. We hebben een heel relaxte uitgebreide soundcheck, net zo lang tot alles perfect klinkt. Wederom wordt er uitgebreid gegeten in een restaurant. Als we terugkomen bij de zaal zijn er meer dan 1000 mensen binnen. We krijgen nog uitgebreid de tijd om op te warmen, te rekken en te strekken en de videocamera te installeren om de hele show vast te leggen. En dan, showtime…

Het was bizar. We waren be-la-che-lijk goed! Geloof je me niet? Zoek op YouTube even naar ‘San Andreas Live Alcatraz Milano’ en ervaar het zelf. Niemand in die zaal had ooit van ons gehoord, laat staan dat ze onze muziek kenden. Als je dan ziet en hoort hoe het publiek reageert, kan je niet anders dan concluderen dat het écht een hele goeie show was. Dat we ook hier goed zijn ontvangen blijkt ook hier aan de merchandisetafel. Onze t-shirts en cd’s gaan als warme broodjes over de toonbank en er wordt veel om ondertekende posters gevraagd. Op www.myspace.com/SanAndreasMusic kan je bij ‘tagged photos’ een goed beeld krijgen van de sfeer van die avond.

Ook Linea 77 speelt een belachelijk goede show trouwens, dat laten we niet onopgemerkt voorbij gaan. Ze komen binnenkort naar Nederland, dus als je de kans krijgt om deze band live te zien, pak hem met beide handen aan!
Er wordt innig afscheid genomen van de band en hun crew en we proberen nog een paar uurtjes slaap te pakken voordat we aan onze lange terugreis beginnen. We hebben 3 double rooms, ik mag mijn kamer delen met Vincent. We praten nog lang na over de show en vallen iets na 3 uur in slaap.
Om 7 uur gaat de wekker weer, want we willen om 8 uur vertrekken. Na een bakje cornflakes en wat broodjes leidt Roger ons Milaan uit. Net als op de heenweg probeert de achterbank nog een paar uurtjes zijn ogen dicht te doen, op de voorbank proberen we elkaar op muzikaal gebied op te voeden door elkaars iPods aan te sluiten op de speakers. Bij dezen wil ik graag even reclame maken voor onze vrienden van Destine, hun nieuwe single ‘In Your Arms’ is zwaar briljant!! Zij zaten dit weekend zelf in Frankrijk, dus we hoopten ze op de terugweg nog te treffen bij Antwerpen, maar helaas… We zien elkaar weer tijdens een avondje party-en in Tilburg.